Het weer was in januari een week zó extreem, dat het er dagelijks over ging in het NOS Journaal. 

‘Ik ben verzorgende geworden om mensen te helpen, niet om te beslissen wie ik níet meer kan helpen’, zegt een collega met tranen in haar ogen. ‘Ik weet het’, reageert haar manager, ‘maar we moeten keuzes maken.’ En precies daar stokt het gesprek.

Ieder jaar behalen duizenden nieuwe verpleegkundigen hun diploma. Een paar maanden geleden heeft een nieuwe lichting een diploma in ontvangst genomen en de verpleegkundige eed afgelegd. Een eeuwenoud, betekenisvol ritueel, omringd door collega’s, familieleden en docenten. Maar wat betekent die eed eigenlijk?

Een zichzelf respecterende beroepsgroep streeft er steeds naar om mee te groeien met de tijd. Zij wil actuele vragen beantwoorden met heldere aanwijzingen voor het handelen van de professionals. Niet alleen in wetenschappelijke, maar ook in morele zin. Wat dat betreft is de huidige inzet om te komen tot een geactualiseerde beroepscode meer dan prijzenswaardig.

Onlangs las ik een verontrustend rapport over autonomie-bevorderend beleid in de psychiatrie.

Om de zoveel tijd is het raak. Een verpleegkundige die ervan wordt verdacht een aantal mensen uit hun lijden te hebben verlost en bijgevolg wordt vastgezet voor moord.

In onze samenleving is de toegankelijkheid van zorg cruciaal, maar momenteel staat deze waarde op het spel. De zorg wordt steeds duurder, terwijl het aantal zorgverleners afneemt. Als we zo doorgaan, dreigen hele groepen mensen in de kou te komen staan.