De groep vierdejaars verpleegkundestudenten kijkt op. Een paar schuiven wat onrustig op hun stoel. ‘Je wilt toch iemand die weet wat ‘ie doet’, zegt een student die stage loopt in een verpleeghuis. ‘Ik zou het niet professioneel vinden als een verpleegkundige zichtbaar twijfelt’, vult een ander aan.

De discussie komt op gang. En het is nodig. De afgelopen weken hebben we hun stage-ervaringen besproken. En steeds kwam dezelfde de vraag: ‘Wat moet ik doen om straks een goede verpleegkundige te zijn?’ Ze willen grip. Houvast. Antwoorden. Welke regels gelden hier? Welk protocol? Wat is evidence-based? Ze zoeken naar een kant-en-klaar handboek Verplegen, maar komen, zoals Harry Kunneman noemt, terecht in een moerassig laagland. Het drassige terrein van de werkelijke praktijk. Waar de aangeleerde ideeën ineens ongemakkelijk ver weg voelen van wat kan, mag en goed voelt. En waar tegelijkertijd het niet-weten en intuïtieve kennis begrepen worden als onprofessioneel.

‘Ik zou een verpleegkundige willen die twijfelt’, zegt juist die student die zich de vorige bijeenkomst hardop afvroeg of ze wel klaar is voor het vak. Ik voel mijn hart oplichten. ‘En zou je ons willen vertellen waarom?’ Ik kijk haar bemoedigend aan. ‘Nou, ik heb liever iemand die zoekt naar het goede dan iemand die daarmee is gestopt.’ De groep knikt instemmend.

‘Wordt er getwijfeld?’, vraag ik. ‘Ik denk het wel, maar we doen van niet. We laten het niet zien. Mijn stagebegeleider in ieder geval niet.’ Dat raakt me. Want hoe moet dat straks als ik deze zo wijs twijfelende jonge mensen de praktijk instuur?

We hebben het over een ode aan de twijfel. Herwaardering voor het niet-weten, onderzoeken van het knagende en knellende. Over voorbij de protocollen samen waden door het moeras en daar, tastend, antwoorden laten opdoemen die van binnenuit ontstaan.

En dan weten we dan toch ineens, bijna zeker: twijfel is geen gebrek aan professionaliteit. Twijfel is haar hartslag.