Het weer was in januari een week zó extreem, dat het er dagelijks over ging in het NOS Journaal. 

‘Ik ben verzorgende geworden om mensen te helpen, niet om te beslissen wie ik níet meer kan helpen’, zegt een collega met tranen in haar ogen. ‘Ik weet het’, reageert haar manager, ‘maar we moeten keuzes maken.’ En precies daar stokt het gesprek.

Ieder jaar behalen duizenden nieuwe verpleegkundigen hun diploma. Een paar maanden geleden heeft een nieuwe lichting een diploma in ontvangst genomen en de verpleegkundige eed afgelegd. Een eeuwenoud, betekenisvol ritueel, omringd door collega’s, familieleden en docenten. Maar wat betekent die eed eigenlijk?

Een zichzelf respecterende beroepsgroep streeft er steeds naar om mee te groeien met de tijd. Zij wil actuele vragen beantwoorden met heldere aanwijzingen voor het handelen van de professionals. Niet alleen in wetenschappelijke, maar ook in morele zin. Wat dat betreft is de huidige inzet om te komen tot een geactualiseerde beroepscode meer dan prijzenswaardig.

Een man wordt binnengebracht op de spoedeisende hulp. Uitgedroogd, verward, boos, geagiteerd, scheldend, geen identiteitsbewijs. In zijn oude rugzak zitten wat kleren, een kapotte telefoon en een plastic mapje met papieren in een onbekende taal.

Laatst was ik op een internationaal, zorgethisch congres. Een van de thema’s was het opnieuw ontdekken van goede zorg. Tot mijn grote verassing belandde ik in een workshop ‘Kintsugi’. Dit is een eeuwenoude Japanse kunst: het herstellen van gebroken keramiek. Gouden verbindingen makend.

Onlangs las ik een verontrustend rapport over autonomie-bevorderend beleid in de psychiatrie.