Deze stap is in bepaalde zin een terugkeer naar onze oorsprong: in 1993 begonnen we als Nationaal Museum Verpleging en Verzorging. Aanleiding was het 100-jarig jubileum van het eerste verpleegkundig congres in Nederland een jaar eerder. De bijbehorende tentoonstelling over de geschiedenis van de verpleging en verzorging, Steekhoudend vakwerk in het toenmalige Amsterdams Historisch Museum, was een groot succes. De langer bestaande wens binnen de verpleegkunde om een eigen museum van de zorg op te zetten werd langzaamaan werkelijkheid. De beroepsgroep was mondiger dan voorheen. De Witte Woede, een grote staking van verpleegkundigen en verzorgenden, lag vers in het geheugen. Verpleegkundige adviesraden kwamen op. Een museum was een manier om de professionalisering en beroepstrots verder te versterken.

Naast de waarde voor leden van de beroepsgroep zelf laat ook de brede samenleving door de erkenning van zo’n museum zien dat zij de beroepsgroep en haar erfgoed serieus neemt. Na succesvolle jaren, eerst in Angerlo en later in Zetten, werd het museum het eerste digitale museum dat de registratie behaalde in het Museumregister Nederland. Na bijna 20 jaar onder de naam Florence Nightingale Instituut te hebben gewerkt, zijn we teruggekeerd naar onze oude naam. Niet uit nostalgie, maar omdat we geloven in de kracht van het woord museum.

‘We willen sámen geschiedenis maken’

De tijd is voorbij dat musea ivoren torens waren, waarin werd bepaald welke kennis in hapklare brokjes aan de maatschappij werd aangeboden. Tegenwoordig werken musea samen met gemeenschappen om erfgoed te verzamelen, te verzorgen en uit te dragen. Inclusief, duurzaam en met oog voor diversiteit. Ook wij doen dat, en hebben dat des te meer voor ogen. Iedere verpleegkundige, verzorgende en verpleegkundig specialist, ongeacht afkomst, geaardheid, geloof en gender, moet zich kunnen herkennen in onze verhalen en objecten. Dat kan alleen als we met hen geschiedenis maken.

Hiermee volgen wij ook de in 2022 nieuw vastgestelde museumdefinitie van de International Council of Museums. Daarin staat: ‘Een museum is een permanente instelling zonder winstoogmerk, in dienst van de samenleving, gericht op het onderzoeken, verzamelen, bewaren, interpreteren en tentoonstellen van materieel en immaterieel erfgoed. Musea zijn openbaar, toegankelijk en inclusief en bevorderen diversiteit en duurzaamheid.’ Musea zijn niet stoffig of ouderwets. Juist in deze tijd, waarin iedereen alles online kan publiceren, zeggen ze echt wat. Wij dragen deze titel dan ook met trots en overtuiging.

We hebben de titel ook iets aangepast aan onze plek bij de beroepsvereniging. Wij zijn niet alleen van ieder beroep binnen de verpleegkunde, wij zijn er ook voor hen. Wij zijn het geheugen van de zorg, van en voor verpleegkundigen, verzorgenden en verpleegkundig specialisten!

Benieuwd naar onze nieuwe website? Bezoek deze op www.museumvoordeverpleegkunde.nl.